Kâbe’yi gördün. İlk secdeyi senden önce kalbin etti. Şimdi tavafa niyet ediyorsun: Lâl olsun dilin. Çünkü birazdan kalbin, bütün mevcudatla birlikte namaza duracak: Bismillâhi Allahu Ekber. Asırlardır peygamberlerin, velilerin, âşıkların selam verdiği Hacerül Esved’in hizasındasın: Sen de selamlıyorsun o cennet incisini. Yanlızca bir taşı değil, ruhunun
“Sanırım aşk ömürde bir defa yaşanıyor. Sadece bir göz, insana bu kadar hüzün verebiliyor. Aşk denilen saçmalık; insanı en mutlu eden şey değil de en rezil eden şey galiba. Allah’ı tanımayan bir kalbin en büyük hüznü… Ama sevda öyle mi? Sevda bambaşka. Onda Rabbin
* Dur. * Konuşma. * Hisset. Çünkü birazdan kalbin, senden önce secde edecek. Son zamanlarda sosyal medyada sıkça karşımıza çıkan görüntülerde; Kâbe’yi ilk defa gören umrecilerin gözyaşlarına boğulduğuna ve halden hale girdiklerine şahitlik ediyoruz. Elbette bu özel anı daha sakin karşılayanlar da var. Kimimiz bu anları
Kabe’yi ilk gördüğünde gözleri dolmuş; tavafın nasıl bittiğini bile anlamamıştı. Tavaf namazını kıldıktan sonra ağzının kuruduğunu fark etmiş ve Zemzem içmeye gitmişti. Yudum yudum Zemzem’ini içtikten sonra bir ses duydu: “Haydi kalk, gidiyoruz.” Kalktı ve Sa’y yapmaya gitmek için yürümeye başladı. O sırada ses tekrar geldi:
Hatalarının farkında, işlediği günahlardan pişman ve hayatının gerçekten değişmesini istediği bir zamandaydı. Bir çıkış yolu arıyordu. “Ne yapmam lazım? Hem namaza başlamalı hem de hayatıma dikkat etmeliyim,” diye düşünüyordu. Allah’a daha yakın olma hissi, içinde yeşeren bir ağaç gibi damarlarını sarıyordu. Yemek molasında, yan masada konuşulanlara
İçeride olduğundan habersiz olan arkadaşları, ellerini yıkarken onun hakkında konuşuyorlardı. Yakın bir dostu, sitemli bir ses tonuyla arkadaşının ismini zikrederek: — “Bu sene ne bahane uyduracak bakalım,” dedi. Diğeri hemen atıldı: — “Ne bahanesi kaldı ki? İlk sene ‘borcum var’ diyordu; o günden bugüne kaç defa
